Φρανκεν-φράουλα

Παγκόσμια αποκλειστικότητα από την Κεραμιδόγατα: Το αποτέλεσμα διασταύρωσης φράουλας με σαλούφα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, μέσα σε κουπάκι με φράουλες Ηλείας.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, τα εργαστήρια γενετικής ανά τον κόσμο μαρκάρουν στενά τον παραγωγό ώστε να τους αποκαλύψει το μυστικό. Εκπρόσωπος τύπου μεγάλης εταιρίας γενετικής μηχανικής μάς αποκάλυψε ότι αν ο παραγωγός δεχτεί να συνεργαστεί μαζί τους, σχεδιάζουν να κυκλοφορήσουν στην αγορά φράουλες με γονίδια ελέφαντα ώστε κάθε κουπάκι να περιέχει μία μόνο φράουλα, μειώνοντας έτσι το κόστος παραγωγής.

Για την πληρέστερη ενημέρωσή σας, δοκιμάσαμε τη φράουλα και διαπιστώσαμε ότι η γεύση και το άρωμά της παραπέμπουν μάλλον σε σαλούφα παρά σε φράουλα.

Πού παντρεύεστε λέει;;;

Καταπιάνομαι με αυτό το θέμα καθώς πλησιάζει ο καιρός που θα αρχίσουμε να λαμβάνουμε προσκλήσεις γάμων και βαφτίσεων. (Και είναι η τέλεια ευκαιρία να το παίξω Ζαμπούνης.)

Η νέα μόδα των τελευταίων ετών είναι αυτό που ονομάζω σε άπταιστα ελληνικά «destination weddings», δηλαδή γάμοι εκτός έδρας. 

Παράδειγμα: Το ζευγάρι ζει στην Αθήνα, ο γαμπρός είναι από την Άρτα, η νύφη γεννήθηκε στην Κατερίνη αλλά επειδή η μαμά της είναι από τα Τρίκαλα, ο γάμος θα γίνει στα Τρίκαλα. Μέσα Ιουλίου. (Έχει και ωραία δροσιά τότε στον θεσσαλικό κάμπο...)

Άλλη εκδοχή: Το ζευγάρι γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη αλλά επειδή γνωρίστηκαν σε διακοπές στο Καστελόριζο, ο γάμος θα τελεστεί εκεί. 

Ακόμα πιο τρέντι εκδοχή είναι τα βαφτίσια εκτός έδρας: Βάφτιση κοντινού συγγενόπουλου σε κορφοβούνι το Σάββατο πριν από του Αγίου Πνεύματος (ώστε να καταστραφεί ολόκληρο το τριήμερο των προσκεκλημένων...).

Καταλαβαίνω την ανάγκη των σύγχρονων ζευγαριών να βιώσουν τον γάμο τους (ή τη βάφτιση του παιδιού τους) ως μια αλλιώτικη, μοναδική εμπειρία. Άλλωστε ο καθένας μας σε αυτή τη ζωή έχει δικαίωμα στις φαντασιώσεις του (εκκεντρικές η μη).

Ωστόσο εκνευρίζομαι όταν ακούω ζευγάρια (κυρίως νύφες) να λένε «θα είναι μια ευκαιρία για τους προσκεκλημένους να περάσουν ένα όμορφο σαββατοκύριακο στη θάλασσα/στο βουνό και να ξεκουραστούν». Μαντάμ, αν ήθελα να κάνω ριλάξ εκείνο το σαββατοκύριακο, δεν θα χρειαζόμουν ως αφορμή την πρόσκλησή σας. Θα πήγαινα μόνη μου. Ή «τι ωραία, θα σας δούμε όλους μαζί σε ωραίο περιβάλλον». Ναι, θα είμαστε όλοι μαντρωμένοι στο ξενοδοχείο της περιοχής και θα πρέπει να υποστούμε το «μπάτσελορ» και τις άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις που θα οργανώσετε εσείς για μας. (Άσε που μπορεί να μην έχω την παραμικρή διάθεση να συχρωτιστώ με κάποιους από τους καλεσμένους σας...)

Θέλεις, κύριε (ή κυρία), να παντρευτείς στου διαόλου τη μάνα; Θαυμάσια και μπράβο σου που υποστηρίζεις την αποκέντρωση. Τότε κάνε το γάμο σε στενό κύκλο και κάλεσε μόνο τους πολύ κοντινούς συγγενείς και φίλους.

Σε διαφορετική περίπτωση, πρέπει να λάβεις σοβαρά υπόψη σου τις ανάγκες των καλεσμένων σου. 

Ορίστε μερικοί κανόνες καλής συμπεριφοράς για τους προσκαλούντες:

:: Πείτε στους καλεσμένους σας ότι θέλετε πολύ να παρευρεθούν στην τελετή αλλά ότι θα το καταλάβετε απόλυτα αν δεν μπορούν να έρθουν. Και μην το πείτε απλώς για να το πείτε: Θα πρέπει να το εννοείτε.

:: Ο καλεσμένος σας θα επιβαρυνθεί με έξοδα μετακίνησης, διαμονής και σίτισης για να παραστεί στη «σημαντικότερη στιγμή της ζωής σας». Φροντίστε να καλύψετε όσο μεγαλύτερο μέρος αυτών των εξόδων μπορείτε, ειδικά αν είναι σημαντικά. Το λιγότερο που ενδείκνυεται να κάνετε είναι να πληρώσετε εσείς το ξενοδοχείο του. Όχι, δεν χρειάζεται να είναι ξενοδοχείο 5* αλλά μη διανοηθείτε να βάλετε τους καλεσμένους σας σε μια τρώγλη. Αν έχετε τη δυνατότητα να καλύψετε και κάποια από τα μεταφορικά (π.χ. να μισθώσετε λεωφορείο για τη μεταφορά από το λιμάνι ή το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο), τόσο το καλύτερο.

:: Εναλλακτικά, μπορείτε να γράψετε στο προσκλητήριο (και επίσης να το πείτε προφορικά): «Η παρουσία σας στον γάμο μας είναι το καλύτερο δώρο που μπορείτε να μας κάνετε, γι' αυτό και δεν θα δεχθούμε άλλα δώρα, παρά μόνο εντελώς συμβολικά». Ή κάτι ανάλογο. Και και πάλι θα πρέπει να το εννοείτε με κάθε ειλικρίνεια. Άλλωστε τι θα το κάνετε ακόμα ένα βάζο ή ένα σερβίτσιο τσαγιού με τριανταφυλλάκια; Εννοείται ότι σε αυτή την περίπτωση απαγορεύεται το προσκλητήριο να έχει πληροφορίες για λίστα γάμου ή (eew!) αριθμό λογαριασμού τράπεζας.

::  Ενημερώστε εκ των προτέρων τους καλεσμένους για τις τοπικές συνθήκες που θα αντιμετωπίσουν. Μόλις σας επιβεβαιώσουν ότι θα έρθουν, στείλτε τους πληροφορίες για τα δρομολόγια πλοίων/αεροπλάνων/τοπικών λεωφορείων και δώστε τους τα σχετικά τηλέφωνα (μέσων μεταφοράς, λιμεναρχείων, ξενοδοχείων, ταξί κλπ.). Προειδοποιήστε τους καλεσμένους για άλλες ιδιαιτερότητες του τόπου. Π.χ. αν θα χρειαστεί να περπατήσουν σε καλντερίμια, ενημερώστε τις κυρίες να αφήσουν τα Manolos στο σπίτι. Αν το βράδυ στο νησί έχει αέρα και ψοφόκρυο, πείτε στους καλεσμένους σας να φέρουν μαζί τους νιτσεράδα και να αφήσουν κατά μέρος τις αραχνοϋφαντες πασμίνες. Επίσης, αν ο γάμος γίνεται το καλοκαίρι σε μέρος με θάλασσα, θυμίστε τους να πάρουν μαγίο.

:: Καλό είναι, επίσης, να βοηθήσετε τους καλεσμένους σας να περάσουν όμορφα πριν και μετά το γάμο. Μια ωραία χειρονομία θα ήταν να αφήσετε στα δωμάτιά τους έναν χάρτη της περιοχής και κάποιες προτάσεις για αξιοθέατα, εστιατόρια, αγορές. Επίσης, αν ο γάμος σας περιλαμβάνει ασυνήθιστα, τοπικά γαμήλια έθιμα, μπορείτε προσθέσετε ένα κειμενάκι που να εξηγεί τη σημασία τους. Τέλος, θα ήταν όμορφο το πακετάκι υποδοχής να περιλαμβάνει και κάποιο μικρό, τοπικό προϊόν (ένα μικρούτσικο βαζάκι μέλι ή ελιές, ένα παστέλι κλπ.) ως καλωσόρισμα. Αυτές οι χειρονομίες λένε στον καλεσμένο σας ότι θέλετε πραγματικά να περάσει καλά και όχι απλώς να τον έχετε ως φόντο στις φωτογραφίες του γάμου.

:: Μεριμνήστε ώστε το «bachelor party» και τυχόν άλλες έξοδοι (γεύματα/δείπνα) για τους καλεσμένους να είναι καλά οργανωμένα. Θυμηθείτε ότι άλλες ανάγκες και επιθυμίες έχουν οι μεγαλύτεροι καλεσμένοι και άλλες οι νεότεροι. Μην παραμελήσετε ούτε τους μεν ούτε τους δε. 

:: Ο τόπος τέλεσης του μυστηρίου και της δεξίωσης καλό είναι να γειτνιάζουν με το ξενοδοχείο όπου φιλοξενούνται οι προσκεκλημένοι. Μην απαιτήσετε από τους καλεσμένους σας να πρέπει να οδηγήσουν μισή ώρα μέσα στη νύχτα και αφού έχουν πιει και ξεφαντώσει. Ή μήπως σκοπεύετε να βάλετε σε κάθε θέση χαρτάκι «καταναλώστε αλκοόλ υπεύθυνα»;

:: Μπείτε στον κόπο να στείλετε μια (χειρόγραφη) ευχαριστήρια κάρτα σε όσους παρευρέθηκαν. Αν προσθέσετε και μια φωτογραφία τους από το μυστήριο ή το γλέντι, παίρνετε εξτρά πόντους.

:: Και μερικές συμβουλές για τη διοργάνωση του γάμου (ομιλεί η πείρα):

Η διοργάνωση γάμου εκτός έδρας είναι δύσκολη υπόθεση. Αν επιθυμείτε σύνθετα πράγματα, αρχίστε την οργάνωση πολύ νωρίτερα από ότι θα υπολογίζατε για γάμο εντός των τειχών. // Εντοπίστε καλούς ντόπιους συνεργάτες (ανθοπώλη, φωτογράφο, εστιάτορα κλπ.) και αποφύγετε πάση θυσία να φέρετε τα λουλούδια και το φαγητό από μακριά. Τα αποτελέσματα θα είναι απογοητευτικά. // Συμβιβαστείτε με τους περιορισμούς ενός μικρού τόπου. Μην περιμένετε ο ανθοπώλης της Νισύρου να μπορεί να φτιάξει συνθέσεις ικεμπάνα (αν και μπορεί να εκπλαγείτε). Ομοίως, μη ζητήσετε από την ταβέρνα κάτω από τον πλάτανο να ετοιμάσει γαλλικά κομμένο καρέ αρνιού. // Από την άλλη, οι περιορισμοί μπορεί να σας οδηγήσουν σε ευφάνταστες και υπέροχες λύσεις: Αφήστε κατά μέρος τις φαντασιώσεις για αφρούς από μπισκ αστακού και γαλλική σαμπάνια και σερβίρετε την τοπική σπεσιαλιτέ, ακόμα κι αν είναι κάτι εκ πρώτης όψεως ταπεινό, όπως ψητό αρνί ή χειροποίητα ζυμαρικά με ντόπιο κεφαλοτύρι. Οι καλεσμένοι κατά πάσα πιθανότητα θα γλείψουν τα δάχτυλά τους. // Αφιερώστε λίγο χρόνο για να ανακαλύψετε τις καλύτερες τοπικές σπεσιαλιτέ και δεν θα το μετανιώσετε. // Μην ξεχάσετε τα τοπικά ποτά. // Τα δυτικότροπα γλυκά της ελληνικής επαρχίας συνήθως παραπέμπουν σε αφρό ξυρίσματος ή ακρυλικό στόκο. Αν παρόλαυτα θέλετε τούρτα, εξετάστε το ενδεχόμενο να προσφέρετε ως γλυκό και κάτι ντόπιο, ακόμα κι αν είναι π.χ. ένα αμυγδαλωτό. // Επιστρατεύστε τους κοντινούς σας και αναθέστε τους από έναν ρόλο την ημέρα του μυστηρίου γιατί αλλιώς θα παλαβώσετε. // Αποδεχθείτε ότι ίσως να μην είναι όλα τέλεια αλλά αυτό δεν πειράζει καθόλου. Αφεθείτε να περάσετε καλά και μην εστιάζετε στα αρνητικά.

Να ζήσετε, βρε!

Και μερικές συμβουλές για τους καλεσμένους:

:: Ακόμα κι αν σας ζητήθηκε να μη φέρετε δώρο, είναι όμορφη χειρονομία να προσφέρετε κάτι συμβολικό. Μη φέρετε σε δύσκολη θέση το ζευγάρι και τους άλλους καλεσμένους προσφέροντας κάτι εμφανώς πανάκριβο.

:: Μην είστε γκρινιάρηδες. Ακόμα κι αν το ξενοδοχείο έχει απαίσιο στρώμα ή η μπριζόλα στο γλέντι είναι σαν σολόδερμα, διαβεβαιώστε το ζευγάρι ότι όλα είναι μια χαρά. Μην τους πικράνετε, ειδικά αν έχουν ξεσκιστεί για να σας περιποιηθούν. Εξαίρεση: Αν είστε στενός φίλος του ζευγαριού, μπορείτε να επισημάνετε με κομψό τρόπο διάφορα προβλήματα αλλά μόνο αν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος (π.χ. για να διορθωθούν).

Να τους χαίρεστε!

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης σας εύχεται καλά Χριστούγεννα και καλή Σαρακοστή

(Πλατεία Ελευθερίας, χθες βράδυ.)

Αδυνατώ να κατανοήσω την εμμονή των τοπικών αρχόντων με τη χριστουγεννιάτικη «διακόσμηση». Από τη μια, αρέσκονται να γεμίζουν τις πόλεις μας με λαμπιόνια, αγγελάκια, δεντράκια και καμπανούλες αμφιβόλου--ως επί το πλείστον--αισθητικής, προκαλώντας οπτική ρύπανση και σπαταλώντας ηλεκτρικό ρεύμα. Από την άλλη, επειδή η αφαίρεση και επανατοποθέτηση πολλών από αυτά τα «διακοσμητικά» προφανώς είναι ασύμφορη, κρίνεται σκόπιμη η παραμονή τους στην πόλη 365 ημέρες τον χρόνο. Ενίοτε δε παραμένουν αναμμένα, προφανώς εκ παραδρομής.

Ή μήπως είμαι κακόπιστη και οι τοπικοί άρχοντες απλώς προσπαθούν να κρατήσουν το πνεύμα των Χριστουγέννων διαρκώς μέσα στις καρδιές μας;

Γλυκά με αχλάδι από τη Sugarela

Αχλάδι :: Ένα φρούτο που δίνει καταπληκτικά αποτελέσματα στη ζαχαροπλαστική.

Sugarela :: Ένα από τα ελάχιστα ζαχαροπλαστεία της Θεσσαλονίκης που σέβεται τον εαυτό του.

Σάββατο μεσημεράκι :: Η ιδανική μέρα και ώρα για ζαχαροπλαστικές εμπειρίες

Αν δεν καταλάβατε πού το πάω, ορίστε: Το περασμένο Σάββατο στο .ES είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τη Χριστίνα Κάκκου, την ψυχή του Sugarela, να φτιάχνει γλυκά με αχλάδι. Η Χριστίνα είναι μια όμορφη, κομψή και χαμογελαστή ζαχαροπλάστισσα που ξέρει πολύ καλά τη δουλειά της, ωστόσο δεν την αντιμετωπίζει με σοβαροφάνεια. Απολαμβάνω ιδιαίτερα να παρακολουθώ μάστορες ενόσω δημιουργούν, ιδίως όταν μετά μπορώ να καταναλώσω τα έργα τους!

:: Σημείωση 1 :: Η παρασκευή των γλυκών περιγράφεται στο περίπου, όπως έβλεπα τη Χριστίνα να τα φτιάχνει. Στη ζαχαροπλαστική παίζει ρόλο η ακρίβεια αλλά οι συγκεκριμένες συνταγές είναι αρκετά... ανεκτικές και ακόμα και ένας ερασιτέχνης αλλά κάπως έμπειρος ζαχαροπλάστης μπορεί να πετύχει αρκετά καλό αποτέλεσμα.

:: Σημείωση 2 :: Ακολουθούν μερικές συμβουλές και μικρά μυστικά, αρκετά από τα οποία είναι της ίδιας της Χριστίνας.

Η Χριστίνα ξεκίνησε με μια τάρτα αχλάδι με κρέμα αμυγδάλου. Χάριν συντομίας, είχε φέρει έτοιμη μια ψημένη βάση τάρτας. Καθάρισε και έκοψε τα αχλάδια στα δύο και στη συνέχεια το κάτω μέρος τους σε φετούλες, ανοίγοντάς τα σαν βεντάλια, και τα τοποθέτησε μέσα στην τάρτα. Στη συνέχεια ετοίμασε την κρέμα αμυγδάλου. Χτύπησε βούτυρο ελαφρά λιωμένο (λίγο πιο ζεστό από θερμοκρασία περιβάλλοντος), πρόσθεσε λικέρ Galliano με άρωμα βανίλιας, τρίμμα αμυγδάλου και αυγά. Με την κρέμα αυτή κάλυψε τα αχλάδια και έψησε την τάρτα σε φούρνο προθερμασμένο στους 170 βαθμούς για περίπου 15'.

:: Tips ::
// Η βάση της τάρτας καλό είναι να προψηθεί. Για να μη φουσκώσει η ζύμη τη σκεπάζουμε με λαδόκολλα και να ρίχνουμε πάνω φασόλια (ή άλλο όσπριο) για βάρος, προσέχοντας να καλύπτουν όλη την επιφάνεια της ζύμης. (Στο εξωτερικό έχω δει και κεραμικά φασόλια για αυτή τη δουλειά αλλά το βρίσκω λίγο υπερβολή.) Αφού βγάλουμε την τάρτα, η Χριστίνα συμβουλεύει να την αλείψουμε με αυγό για την ψήσουμε για άλλα 5’. Το αυγό λειτουργεί ως υγρομόνωση και βοηθάει την τάρτα να μείνει τραγανή.
// Το λικέρ Galliano είναι το βασικό συστατικό του κοκτέιλ Harvey Wallbanger και χαρακτηριστικό του είναι το κίτρινο χρώμα του και το ψηλό μπουκάλι του. Η προσθήκη του στη συνταγή είναι προαιρετική και μπορεί να αντικατασταθεί με άλλο ποτό (π.χ. λικέρ Amaretto).
// Το τρίμμα αμυγδάλου καλό είναι να το προμηθευτούμε έτοιμο (από κατάστημα με είδη ζαχαροπλαστικής). Μπορούμε να αποπειραθούμε να το φτιάξουμε μόνοι μας τρίβοντας σε πολυμηχάνημα αμύγδαλο φιλέ αλλά ελλοχεύει ο κίνδυνος να γίνει πάστα αμυγδάλου αντί για σκόνη.

Η βασική πρώτη ύλη για το δεύτερο γλυκό, τα γεμιστά αχλάδια, ήταν ολόκληρα αχλάδια, καθαρισμένα και βρασμένα σε ελαφρύ σιρόπι. Για τη γέμιση η Χριστίνα πήρε κρέμα ζαχαροπλαστικής με λεμόνι και πρόσθεσε ψιλοκομμένο δυόσμο και limoncello. Σε ποτήρια κοκτέιλ ή παλιομοδίτικα, ρηχά ποτήρια σαμπάνιας (δηλαδή όχι flutes) έβαλε λίγη κρέμα σαντιγί χωρίς ζάχαρη, χτυπημένη ελαφρά (όχι πολύ σφιχτή) και με κορνέ γέμισε τα αχλάδια με την κρέμα λεμονιού. Περέχυσε τα αχλάδια μια λιωμένη σοκολάτα και γαρνίρισε με ένα κλαδάκι δυόσμο.

:: Tips ::
// Η Χριστίνα τόνισε ότι ο δυόσμος (και όλα τα μυρωδικά) πρέπει να ψιλοκόβονται με καλά ακονισμένο μαχαίρι ώστε να μη γίνονται νιανιά.
// Τα ποτήρια του κοκτέιλ ή της σαμπάνιας είναι καταπληκτικά για παρουσίαση γλυκών. Οι ειδικοί λένε ότι η σαμπάνια πρέπει να πίνεται σε στενόμακρα ποτήρια ώστε να αναδεικνύονται οι φυσαλίδες της. Ρηχά ποτήρια σαμπάνιας έχει κατά πάσα πιθανότητα η μαμά ή η γιαγιά σας. Δεδομένου ότι οι περισσότερες μαμάδες και γιαγιάδες δεν πίνουν σαμπάνια, προτείνετέ τους να τα χρησιμοποιούν ως σικ μπολ επιδορπίου (ή ζητήστε τα για δική σας χρήση). Τα στενόμακρα ποτήρια της σαμπάνιας μπορεί να μην ενδείκνυνται για τη συνταγή αυτή αλλά είναι τέλεια όταν ένα γλυκό έχει πολλές στρώσεις με διαφορετικά χρώματα ή υφές (π.χ. παρφέ).

Το τρίτο γλυκό ήταν κατά γενική ομολογία το καλύτερο: Σοταρισμένα και καραμελωμένα αχλάδια. Η Χριστίνα καθάρισε και έκοψε σε φετούλες τα αχλάδια, και τα σοτάρισε στο τηγάνι με λίγο λάδι (ελλείψει βουτύρου), ζάχαρη, σκισμένους λοβούς βανίλιας και Galliano. Όταν καραμέλωσαν, τα έκανε φλαμπέ και τα έβγαλε από τη φωτιά. Τα σερβίρισε σε στενόμακρο πιατάκι με παγωτό βανίλια, την κρέμα λεμονιού που περίσσεψε από το άλλο γλυκό και λιωμένη σοκολάτα. (Κατά τη γνώμη μου, το παγωτό πρόσφερε μόνο σε επίπεδο υφής, η κρέμα λεμονιού έδινε μια ταιριαστή νότα αλλά η λιωμένη σοκολάτα δεν μου έκανε τίποτα.) Ένα απλό και γρήγορο αλλά πολύ ραφινάτο και γευστικό γλυκό που μας έκανε να παραληρούμε. Αλήθεια.

:: Tips ::
// Τους λοβούς της βανίλιας τους σκίζουμε κατά μήκος, ξύνουμε τους αρωματικούς σπόρους και ρίχνουμε λοβούς και σπόρους στο γλυκό. (Η Χριστίνα ανέφερε από ποια πλευρά καλό είναι να σκίζουμε τους λοβούς αλλά ομολογώ ότι δεν το έπιασα...) Πριν σερβίρουμε το γλυκό, αφαιρούμε τους ξυλώδεις λοβούς. Αν θέλουμε, τους ξεπλένουμε και τους βάζουμε σε δοχείο με ζάχαρη, η οποία μετά από λίγες μέρες παίρνει ένα λεπτό άρωμα βανίλιας. Εγώ, πάλι, με λοβούς βανίλιας αρωματίζω το Caro, το αγαπημένο μου υποκατάστατο καφέ.
// Οι σπόροι διακρίνονται μέσα στο γλυκό οπότε αν κάπου φάτε γλυκό με άρωμα βανίλιας που περιέχει μικρούτσικους μαύρους κόκκους, θεωρήστε το καλό οιωνό: Το γλυκό σας έχει φυσική και όχι συνθετική βανίλια.
// Μη διανοηθείτε να βάλετε συνθετική βανίλια στο παραπάνω γλυκό, εκτός αν ζείτε σε τόπο όπου δεν διατίθεται φυσική βανίλια σε λοβούς. Το άρωμα της φυσικής βανίλιας δεν συγκρίνεται με τη συνθετική βανιλίνη.
// Αν μας έχει τελειώσει το βούτυρο αλλά μας βρίσκεται κρέμα γάλακτος με πολλά λιπαρά, μπορούμε να χτυπήσουμε την κρέμα γάλακτος μέχρι να γίνει βούτυρο. Θα πάρει λίγη ώρα αλλά γίνεται τέλειο βούτυρο.

Μυστική οινογνωσία: Τροπικά φρούτα

Τι σχέση έχει το κρασί με το φρούτο του πάθους ή το μάνγκο;

Αυτό το ερώτημα ήταν η κεντρική ιδέα της πιο πρόσφατης μυστικής οινογνωσίας που διοργανώθηκε από τον Δημήτρη "Franchise Me!" Κοπαράνη.

Η οινογνωσία φιλοξενήθηκε στο εστιατόριο .ES. Μπαίνοντας μέσα, μας υποδέχτηκε ζωντανή μουσική: Ένα βιολί και ένα ακορντεόν έπαιζαν αγαπημένες μελωδίες με κέφι και εκφραστικότητα, δημιουργώντας μια σαφώς «παλιοκοσμίτικη» ("Old World", ντε!) ατμόσφαιρα.  Στην πορεία, η μουσική υπόκρουση αποδείχτηκε λίγο πιο δυνατή από όσο χρειαζόταν για να ακούμε την παρουσίαση των κρασιών αλλά δεν θα το κάνω θέμα γιατί η μουσική ήταν αρκούντως του γούστου μου...

 Τα κρασιά της οινογνωσίας ήταν του Κτήματος Χατζηγεωργίου. Το Κτήμα Χατζηγεωργίου είναι ένα βιολογικό οινοποιείο στην Κάρυανη Καβάλας, στο Παγγαίο. Τα κρασιά παρουσίασαν ο ίδιος ο οινοποιός και ο οινολόγος του οινοποιείου. Η γευστική δοκιμή ήταν κάθετη: Cabernet Blanc του 2007 και του 2008. Η σύγκριση των δύο κρασιών επιφύλασσε αρκετές εκπλήξεις.

Πρώτα δοκιμάσαμε το πιο φρέσκο, το κρασί του 2008. Το κύριο χαρακτηριστικό του ήταν η πλούσια αρωματική μύτη. Και, όπως ήταν αναμενόμενο με βάση το θέμα της οινογνωσίας, οι νότες τροπικών φρούτων ήταν αυτές που κυριαρχούσαν: Διέκρινα το λεπτό, γλυκό άρωμα του ανανά και την ήπια οξύτητα του μάνγκο με μια υποψία ροδάκινου. Οι οινολόγος επισήμανε ότι η ποικιλία δίνει επίσης κρασιά με πιο «πράσινη» μύτη, τα οποία είναι ιδιαίτερα αγαπητά στη Γαλλία. Το κρασί συνόδευσε χειροποίητο μαύρο ψωμί και ένα αριστουργηματικό άλειμμα τυριού με έντονη νότα βανίλιας (!) και πιο ήσυχα αρώματα φρούτων και αρωματικών φυτών (;).

Το δεύτερο κρασί, αυτό του 2007, είχε πολύ πιο μουντό αρωματικό προφίλ. Τα αρώματα φρούτων ήταν μάλλον δυσδιάκριτα και υπήρχαν νότες πετρελαίου (εμένα μού έκανε και λίγο από καμμένο καύσιμο αλλά μπορεί να ήταν η φαντασία μου). Ίσως και μια ιδέα από το αναμενόμενο άρωμα από «τσίσα της γάτας». Παρότι φανατική γατόφιλη, αδυνατώ να αντιληφθώ πώς τα τσίσα της γάτας μπορούν να εμπλουτίσουν το αρωματικό προφίλ ενός κρασιού. Αυτό προφανώς καταδεικνύει περίτρανα την οινογνωστική μου πενία. Τα τροπικά φρούτα που σερβιρίστηκαν μαζί με το κρασί δημιούργησαν έναν πρόσφορο διάλογο αρωμάτων και γεύσεων. Δεν τα λέω πολύ ωραία; Ήταν επίσης μια ευκαιρία να ανανεώσουμε τη σχέση μας με φρούτα που σπάνια βρίσκουν τον δρόμο προς το πιάτο μας. Την επόμενη φορά, παρακαλώ να υπάρχει και ντούριαν :-). Προσωπικά τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση στο μάνγκο, το οποίο χρησιμοποιώ όχι μόνο σε γλυκά αλλά και σε φαγητά (κοτόπουλο με μάνγκο, γιαμ). Αλλά παρεκβαίνω.

Η όμορφη βραδιά έκλεισε με δωράκι: Κάθε συμμετέχων πήρε από ένα χειροποίητο, χριστουγεννιάτικο και πασπαλισμένο με σκόνη χρυσού σοκολατένιο στολίδι φτιαγμένο με τα χεράκια του Γιώργου Αυγέρου. Υποψιάζομαι ότι πολύ λίγα από τα στολίδια θα προλάβουν να κρεμαστούν σε δέντρο... Το δικό μου πάντως, σίγουρα όχι.

Χορτασμένοι από αρώματα τροπικών φρούτων και νέες οινικές εμπειρίες, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την επόμενη μυστική γευσιγνωσία. Ιδέα: Κρασί και καπνός.

Τι θα έλεγε ο Θέσπις 25 αιώνες αργότερα;

Βλέποντας την αλβανική ταινία "East, West, East - The Final Sprint" στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αναρωτήθηκα για άλλη μια φορά γιατί  δεν μπορεί η Ελλάδα να παράγει τέτοιες ταινίες.  Η συγκεκριμένη ταινία μού άρεσε γιατί πραγματευόταν το (αρκετά αβανταδόρικο, είναι η αλήθεια) θέμα της με έναν πολύ ανθρώπινο, λιτό και ρεαλιστικό τρόπο. Δεν είχε φλυαρία και οι λίγες σχετικά λέξεις του σεναρίου ήταν καλογραμμένες και σφιχτές. (Σημ. Την ταινία παρακολούθησα με Αμερικανίδα φίλη και παρόλο που από λάθος δεν προβλήθηκαν αγγλικοί υπότιτλοι, η φίλη όχι μόνο δεν βαρέθηκε αλλά απόλαυσε την ταινία σχεδόν όσο εγώ). Οι δε ερμηνείες ήταν ακριβώς όπως έπρεπε: Χωρίς ίχνος στόμφου αλλά με συναίσθημα που περνούσε στον θεατή μέσα από μετρημένες κινήσεις και λεπτές εκφράσεις του προσώπου.

Για τη φτώχεια καλών σεναρίων στον ελληνικό κινηματογράφο (αλλά και στην τηλεόραση) δεν έχω να πω πολλά γιατί θα γίνω κοινότυπη. Σκηνοθέτες έχουμε κάμποσους καλούς αλλά δεν υπάρχει αρκετά ρωμαλέα κινηματογραφική βιομηχανία για να τους στηρίξει, να τους βοηθήσει να βελτιωθούν και να αναδείξει κι άλλους.

Αλλού, όμως, θέλω να επικεντρωθώ: Στην υποκριτική. Η χώρα μας, η πατρίδα του Θέσπιδος, πάσχει στον τομέα της υποκριτικής. Οι περισσότεροι ηθοποιοί μας παίζουν φλύαρα, κραυγαλέα, με στόμφο, φωνάρες και μούτες. Ειδικά στην τηλεόραση, αυτό το είδος υποκριτικής έχει δημιουργήσει σχολή, η οποία διαπιστώνω ότι έχει επηρεάσει ακόμα και τον τρόπο που εκφραζόμαστε όλοι μας στον πραγματικό κόσμο.

"Μα πώς," ενίστανται κάποιοι: "Παραβλέπεις τις δραματικές ερμηνείες. Πάρε παράδειγμα τον Καφετζόπουλο στην Ακαδημία Πλάτωνος. Μέχρι και βραβείο στο Λοκάρνο πήρε."

Πράγματι, θα έλεγε κανείς ότι η ερμηνεία του ήταν "ήσυχη", χωρίς εξάρσεις και υπερβολές. Αλλά, για μια στιγμή: Μήπως έχουμε εθιστεί τόσο πολύ σε αυτή τη μανιέρα ώστε να μην την αναγνωρίζουμε καν; Γιατί ο Καφετζόπουλος έπαιζε στα δάχτυλα μια μανιέρα. Όχι του "Ακάλυπτου", βέβαια, αλλά πάντως μια μανιέρα.

Εκτός αν, φίλε αναγνώστη, συνηθίζεις στην καθημερινότητά σου να κάνεις μεγάλες, δραματικές παύσεις όταν μιλάς με τους φίλους του. Ή ότι κοιτάζεις επίμονα στα μάτια τους ανθρώπους για πάνω από 5 δευτερόλεπτα τη φορά και ύστερα αποστρέφει ςτο βλέμμα. Συγγνώμη αλλά αυτό είναι υποκριτική λίγο καλύτερη από σαπουνόπερα! ("Μη μ' αφήνεις, Ριτζ!" Παύση, αεροπλάνο, βύσσινο, γκρο πλαν στα απελπισμένα μάτια της Μπρουκ. Γκρο πλαν στο συνοφρυωμένο πρόσωπο του Ριτζ. Παρεστιγμένη παύση. "Φεύγω,  Μπρουκ. Δεν μπορείς να με μεταπείσεις." Ξανά γκρο πλαν για κάμποσα δευτερόλεπτα. Διαφημίσεις.) 

Γιατί στις ελληνικές ταινίες οι άνθρωποι δεν μιλούν φυσικά και ανθρώπινα; Γιατί αυτές οι αμήχανες παύσεις, οι ψεύτικες κινήσεις και εκφράσεις, γιατί τόση υπερβολή; Τις πταίει;

Οι παλιομοδίτικες δραματικές σχολές;

Οι σκηνοθέτες που δεν μπορούν να καθοδηγήσουν τους ηθοποιούς;

Η έλλειψη δυνατών σεναρίων στα οποία να στηριχτεί ο ερμηνευτής;

Η οκνηρία των ηθοποιών που τους οδηγεί να καταφεύγουν στις μανιέρες;

Ή μήπως οι θεατές; Μήπως ο Έλληνας θεατής δεν είναι σε θέση να ευχαριστηθεί την ήσυχη δύναμη της ερμηνείας ενός βρετανού ηθοποιού όπου με ένα ελάχιστο σήκωμα του φρυδιού λέγονται ολόκληρες ιστορίες;

Μήπως όλα τα παραπάνω και μερικά ακόμα;

Δεν ξέρω αλλά έχω βαρεθεί. Είναι καιρός να επελάσει μια νέα γενιά ηθοποιών και να ανανεώσει τις σκουριασμένες αντιλήψεις για την υποκριτική.

Στο μεταξύ, θα συνεχίσω να φεύγω από ελληνικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις με αίσθημα ανικανοποίητου και απογοήτευσης...

Julie & Julia και boeuf à la bourguignonne

Τι μαγειρεύει κανείς σήμερα για να γιορτάσει τη χάρη του Αγίου Δημητρίου, προστάτη αγίου της Θεσσαλονίκης; Μοσχάρι μπουργκινιόν, φυσικά!

Ιδού τα δεδομένα:

- Προχθές είδα την ταινία Julie & Julia και μου καρφώθηκε η ιδέα να μαγειρέψω boeuf à la bourguignonne, σαν αυτό που έκαψε η πρωταγωνίστρια. (Μόνο εμένα μου την έδωσε που «μπουφ» μπουργκινιόν το ανέβαζε, «μπουφ» το κατέβαζε; Μα είναι τόσο πια δύσκολος ο φθόγγος «œ» για τα αμερικάνικα χείλη; Τσκ τσκ τσκ...)

- Ο καιρός ήταν αρκούντως συννεφιασμένος ώστε να σηκώνει στιφαδοειδές πιάτο (ναι, το ξέρω ότι είχε 20 βαθμούς, το παραβλέπω αυτό).

- Το αρχικό σχέδιο ήταν να ακολουθήσω κατά γράμμα τη συνταγή της Julia Child. Ωστόσο δεν είχα όλα τα συστατικά και λόγω αργίας ήταν αδύνατον να τα προμηθευτώ οπότε αποφάσισα να το φτιάξω όπως το κάναμε στο χωριό μου, εμ, για την ακρίβεια στον πύργο μας στη Βουργουνδία.

Απαλλαγμένη, λοιπόν, από τα δεσμά της τελειομανίας, θα χρησιμοποιούσα ό,τι υπήρχε στο ψυγείο μου και θα δημιουργούσα μια εκδοχή του μοσχαριού μπουργκινιόν με βάση το Σύστημα D.

Ιδανικά, αυτά τα πιάτα θέλουν μαντεμένια κατσαρόλα αλλά, όπως αποδείχτηκε, και η χύτρα ταχύτητος δίνει ικανοποιητικά αποτελέσματα. Έβαλα, λοιπόν, τη χύτρα ταχύτητας στο μάτι να ζεσταθεί.

Λαρδί δεν είχα, οπότε πήρα 6 φέτες μπέικον και τις τσιγάρισα ίσα ίσα να πάρουν χρώμα και να λιώσει το λίπος τους. Έβγαλα το μπέικον από την κατσαρόλα και το κράτησα στην άκρη. Πρόσθεσα στη χύτρα περίπου 1¼ φλ. ελαιόλαδο και σοτάρισα περίπου 1¼ κιλό μοσχάρι, αλατοπιπερωμένο και κομμένο σε κύβους πλευράς περίπου 4 εκατοστών.

Σημαντική λεπτομέρεια: Το κρέας πρέπει να είναι εντελώς στεγνό πριν μπει στην κατσαρόλα, δηλαδή πρέπει να σκουπιστεί με χαρτί κουζίνας ώστε να μην έχει υγρασία στην επιφάνειά του. Νομίζω ότι το λέει και στην ταινία. Επίσης, πρέπει να σοταριστεί σε δόσεις (εμένα μου πήρε τρεις) γιατί αν μπει όλο το μοσχάρι μονομιάς στην κατσαρόλα, η θερμοκρασία του λαδιού θα πέσει υπερβολικά. Αν το κρέας έχει υγρασία στην επιφάνεια ή το λάδι δεν είναι αρκετά ζεστό, το μοσχάρι θα αχνιστεί αντί να σοταριστεί και θα έχουμε ένα άθλιο γκρίζο χρώμα αντί για μια ξεροψημένη, χρυσοκάστανη (mais non, όχι μπορντοροδοκόκκινη) επιφάνεια. 

Έβγαλα το κρέας και έριξα στην κατσαρόλα 5 κρεμμύδια κομμένα σε λεπτές ροδέλες. Θα προτιμούσα να είχα κοκάρι, αλλά και το απλό κρεμμύδι κάνει. Το τσιγάρισα σε μέτρια φωτιά μέχρι να μαλακώσει και να γίνουν ροδίσει λίγο (περίπου 7-8 λεπτά). Έριξα πάνω του δύο κουταλιές σούπας αλεύρι. Ανακάτεψα και μαγείρεψα για άλλα 3-4 λεπτά. Πρόσθεσα 1½ φλυτζάνι κρασί. Τι κρασί; Μα αυτό που είχα πρόχειρο: Γιαννακοχώρι Κυρ-Γιάννη, ένα κρασί με στρογγυλεμένα αρώματα και ήπια οξύτητα και τανίνες, που νομίζω ότι ταίριαζε καλά. Ιδανικά θα ήθελα να έχω χρησιμοποιήσει ένα βουργουνδικό κρασί αλλά tant pis...  

Παρέκβαση: Ίσως ο αναγνώστης να αναρωτιέται γιατί χαράμισα ένα καλό κρασί στο μαγείρεμα. Σπεύδω να επισημάνω ότι ένα κακό κρασί μπορεί να καταστρέψει μια συνταγή. Επίσης, βάζοντας καλό κρασί στο φαγητό λύνεται ιδανικά το ζήτημα του παντρέματος φαγητού με κρασί: Απλώς βάζεις και στην κατσαρόλα και στα ποτήρια το ίδιο κρασί.  

Άφησα το κρασί να βράσει, ξύνοντας ταυτόχρονα τον πάτο της κατσαρόλας για να ξεκολλήσει το fond (καραμελωμένα κομματάκια κρέατος ή/και λαχανικών).

Έριξα ξανά στην κατσαρόλα το κρέας και πρόσθεσα καρότα, 1 σκελίδα σκόρδο, ένα μπουκέ γκαρνί και το μπέικον. Επειδή είχα μόνο 3 φρέσκα καρότα, έβαλα και μια χούφτα baby carrots που βρήκα στην κατάψυξη. Το μπουκέ γκαρνί (δεματάκι με μαϊντανό, φρέσκο θυμάρι και δάφνη) ήθελα να το βάλω σε τουλπάνι για να μη διαλυθεί. Καθώς όμως δεν έβρισκα τουλπάνι, έκοψα ένα τετράγωνο κομμάτι από ένα καθαρό, λεπτό μακό μπλουζάκι που είχα για πέταμα και έβαλα εκεί τα αρωματικά. System D, δεν είπαμε; 

Πρόσθεσα λίγο νερό, ίσα ίσα να φτάσει γύρω στα μισά του κρέατος, όχι να γίνει σούπα. Αν δεν χρησιμοποιούσα χύτρα ταχύτητας, θα έπρεπε να βάλω περισσότερο. Επίσης, αν είχα προνοήσει να έχω λίγη demi-glace, θα έβαζα και μια-δυο κουταλιές*.Έκλεισα τη χύτρα και άφησα να βράσει για 15 λεπτά. Άνοιξα τη χύτρα, ανακάτεψα και άφησα το φαγητό να βράσει χωρίς καπάκι για 5 ακόμα λεπτά Έτοιμο! Σε κανονική κατσαρόλα θα ήθελε περίπου δύο ώρες σε σιγανή φωτιά.

* Η κατασκευή μεγάλης ποσότητας demi-glace (για να καταψυχθεί) θα είναι ένα από τα προσεχή μας εγχειρήματα.

Για γαρνιτούρα έφτιαξα αρακά βουτύρου. Θα ήθελα να είχα και μερικές φρέσκιες πατατούλες ατμού αλλά φευ...

Οι συνδαιτημόνες μου ευχαριστήθηκαν το γεύμα με το παραπάνω, οπότε η ανορθόδοξη συνταγή μου μάλλον πέτυχε. Όχι όμως πως θα με προσλάβει κι ο Fréchon βέβαια... Ευτυχώς έμεινε και λίγο μοσχαράκι για το επόμενο γεύμα--είναι από τα φαγητά που βελτιώνεται αν σταθεί.

Ηθικόν δίδαγμα: Ακόμα κι αν δεν έχουμε όλα τα υλικά ή τα σύνεργα για μια συνταγή, βάζοντας μια πρέζα McGyver, μπορούμε παρόλαυτα να φάμε μια χαρά.

Πάντως, ακόμα κι αν η Julie Powell έκαψε το μοσχαράκι μπουργκινιόν της, κατάφερε χάρη στο blog της να πραγματοποιήσει τα όνειρά της και να γίνει συγγραφέας. Γλυκανάλατο, ίσως, το μήνυμα της ταινίας αλλά δεν χρειαζόμαστε όλοι μια νότα αισιοδοξίας στη ζωή μας;