Γιατί συμμετείχα στη σημερινή ποδηλατοπορεία



Για πρώτη φορά στη ζωή μου σήμερα συμμετείχα σε μια ποδηλατοπορεία. Αισθάνθηκα ότι είναι υποχρέωσή μου ως μέλος της κοινωνίας των πολιτών και ποδηλάτισσα να ενώσω τη φωνή μου με αλλους ποδηλάτες.

Περίπου 450 ποδηλάτες συμμετείχαν στην ποδηλατοπορεία στη Θεσσαλονίκη--έναντι 250 πέρσι. Ο συνολικός αριθμός συμμετεχόντων σε όλη την Ελλάδα υπολογίζεται σε 8.000. Οι ποδηλάτες αυξάνονται εκθετικά και ελπίζω η υπόλοιπη κοινωνία να το αντιληφθεί.

Τα αιτήματα της ποδηλατοπορείας ήταν πολλά αλλά νομίζω ότι μπορούν να συνοψιστούν στο εξής ένα: Αναγνώριση του ποδηλάτου ως ισότιμου μέσου μεταφοράς και όχι ως παιχνιδιού. Οι ποδηλάτες δεν είναι αργόσχολοι. Είναι άνθρωποι που πηγαίνουν στο σπίτι τους, στη δουλειά τους, στην καφετέρια ή όπου αλλού όχι με μηχανοκίνητο μέσο αλλά με ποδήλατο, ένα μέσο αθόρυβο, οικονομικό και απόλυτα φιλικό προς το περιβάλλον και την υγεία μας.

Οι οδηγοί αυτοκινήτων και μοτοσικλετών συνήθως αντιμετωπίζουν εμάς τους ποδηλάτες με δυσφορία και εχθρότητα γιατί "τους καθυστερούμε" και "αποτελούμε κίνδυνο ατυχήματος". Βέβαια υπάρχουν εύκολες ανταπαντήσεις: Στην πόλη έτσι κι αλλιώς οι ταχύτητες δεν είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές των ποδηλάτων. Συνεχώς βλέπω οδηγούς να με περνάνε μαρσάροντας επιδεικτικά και τελικά στο φανάρι πάλι να βρίσκομαι μπροστά τους (προς μεγάλο τους εκνευρισμό, υποθέτω!). Επίσης, ο κίνδυνος ατυχήματος ελαχιστοποιείται αν οι οδηγοί έχουν στο μυαλό τους ότι οι ποδηλάτες κινούνται πιο αργά, πιο αθόρυβα και χωρίς την ενεργητική και παθητική ασφάλεια ενός αυτοκινήτου. Βέβαια χρειάζεται επιμόρφωση και των ποδηλατών, οι οποίοι συχνά παραβιάζουν τον Κ.Ο.Κ., οδηγούν χωρίς φώτα το βράδυ ή κάνουν άλλες ανεπίτρεπτες ταρζανιές.

Φίλοι οδηγοί, κάθε ποδήλατο σημαίνει μείον ένα αυτοκίνητο από τους δρόμους άρα καλύτερες ταχύτητες μετακίνησης για σας και ταυτόχρονα λιγότερο καυσαέριο και περισσότερη ησυχία για όλους μας. Δεν αξίζουν αυτά την "ενόχληση" που υφίσταστε από τους ποδηλάτες; Σας παρακαλώ την επόμενη φορά που θα δείτε έναν ποδηλάτη να οδηγεί δίπλα σας αναλογιστείτε το ενδεχόμενο να του φερθείτε του με συμπάθεια και όχι εχθρότητα. Χαμογελάστε του και μάλλον θα σας ανταποδώσει το χαμόγελο. (Εγώ τουλάχιστον πάντα ανταλλάζω χαμόγελα με οδηγούς!)

Τα μέτρα της επιδότησης αγοράς ποδηλάτου και της τροποποίησης του Κ.Ο.Κ. νομίζω ότι είναι απαραίτητα. Με μικρό κόστος για το κράτος μπορούν να έχουν σημαντικά αποτελέσματα.

Τώρα, όσον αφορά τα αιτήματα για ποδηλατοδρόμους, η θέση μου είναι η εξής: Φανατικά ναι στους ποδηλατοδρόμους αλλά η δημιουργία σωστών ποδηλατοδρόμων απαιτεί μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. (Εκτός αν μου πείτε ότι σας καλύπτει ο ήδη υπερκορεσμένος "ποδηλατόδρομος" της Παραλίας.) Στο μεταξύ, ας βρούμε τρόπους να κινούμαστε με ασφάλεια μαζί με τα άλλα οχήματα.

Τέλος, φοβάμαι ότι το αίτημα περί μεταφοράς ποδηλάτων στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ είναι ανεδαφικό--σε αντίθεση με το αίτημα μεταφοράς ποδηλάτων στο μετρό της Αθήνας, το οποίο δεν καταλαβαίνω γιατί δεν ικανοποιείται. Τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ δυστυχώς δεν προσφέρουν κατάλληλες συνθήκες για τη μεταφορά ποδηλάτων, εκτός αν είναι αναδιπλούμενα, και βρίσκω ότι αυτό θα αλλάξει πολύ δύσκολα. (Μεταξύ μας, τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ είναι ακατάλληλα και για ανθρώπους, ιδιώς το καλοκαίρι--αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση...) Συνεπώς, ας πιέσουμε να γίνουν όλα τα άλλα (μετρό στα τραίνα, μετρό κλπ.) και ας αφήσουμε τα αστικά λεωφορεία για την ώρα.

Τα φαινόμενα απατούν...


via

Χθες έζησα κάτι που μου θύμησε την ταινία "The Matrix". Στην ταινία, λοιπόν, υπάρχει μια σκηνή όπου λένε στον Neo (τον υποδύεται ο Keanu Reeves) ότι πρέπει να τον δει η Μάντις ("the Oracle") για να του πει αν είναι "The One". Στο άκουσμα της λέξης "Μάντις", στο μυαλό του θεατή (πιθανώς και του Neo) σχηματίζεται η εικόνα μιας αιθέριας, μυστηριώδους ύπαρξης που βρίσκεται σε κάποιο μαντείο και μέσα στο ημίφως μαντεύει τη μοίρα. Με έκπληξη και δυσπιστία, λοιπόν, διαπιστώνει ότι η Μάντις είναι μια μεσήλικη, χοντρούλα, μαύρη γυναίκα που φτιάχνει κουλουράκια.

Ε λοιπόν, κάτι ανάλογο μου συνέβη χθες. Επισκέφθηκα μια γυναίκα, για τη δουλειά της οποίας είχα ακούσει πολλά. Μόλις, όμως, μπήκα στον χώρο της, τρομοκρατήθηκα. Ήταν σαν να έμπαινα στο διαμέρισμα της μικροαστής φίλης της γιαγιάς μου:Μυρωδιά παλιού στον αέρα, έπιπλα 40 χρόνων, πορσελάνινα αγαλματίδια πάνω στον παλιoμοδίτικο μπουφέ. Και όταν αντίκρυσα τη γυναίκα αυτή, την πέρασα για τη μαμά της. Αντί για μια σβέλτη, νέα γυναίκα, βρέθηκα απέναντι σε μια 70χρονη γιαγιά με κόκκινα πεδιλάκια. Τα εργαλεία της δουλειάς της ήταν επίσης old-worldly. Το κολλημένο μυαλό μου αρχικά αρνήθηκε το ενδεχόμενο η γυναίκα αυτή να είναι αυτό που αναζητώ. Μιάμιση ώρα αργότερα, την άκουγα με ενδιαφέρον και κουνούσα το κεφάλι καταφατικά. Είναι πολύ νωρίς να αποφανθώ αν η κυρία αυτή είναι "The One". Σίγουρα, όμως, ήταν ένα καλό μάθημα για μένα, ώστε να μάθω να μη βγάζω τόσο βιαστικά συμπεράσματα με βάση το φαίνεσθαι.

Τελικά, φαίνεται ότι έχω ακόμα πάρα πολύ δρόμο να διανύσω...

Oscar Niemeyer: Ο γηραιότερος εν ζωή εκπρόσωπος του μοντερνισμού

"I argue with myself. Inside, we are always at least two people. So when I draw, I have this very clever man who fights with me. He is a great guy. He loves the beach, women and the sea. He says he wants to live a simple life, fishing, but he knows a lot more than me about architecture. Sometimes I talk to him out loud when I'm alone at my drawing board. And somehow we come to conclusions about what a new building wants to be, what it has to be. The drawings appear. I write a text to go with them, and read it back to make sure it makes sense, common sense. If not, I have another argument with myself, and produce a new drawing. When this reads clearly and simply, there you have the building. This is it. Nothing more." via

Έτσι απλά περιγράφει ο αιωνόβιος Oscar Niemeyer τη δημιουργική του διαδικασία.

Πώς είναι άραγε να έχεις την ευκαιρία να σχεδιάζεις επί 70 συναπτά έτη;
Πόσο αλλάζει η ματιά και η γραμμή σου;
Συνεχίζεις να πιστεύεις ειλικρινά στο μοντέρνο κίνημα;
Πώς διατηρείς τον ενθουσιασμό σου για δημιουργία;

Η σχέση χρόνου και αρχιτεκτονικής είναι τόσο συνθετη...

Ο Niemeyer είπε σχετικά: "When people ask me if I take pleasure in the idea of someone looking at my buildings in the future, I tell them that this person will vanish, too. Everything has a beginning and an end. You. Me. Architecture. We must try to do the best we can, but must remain modest. Nothing lasts for very long."

Ακόμα κι αν τα πρόσφατα έργα του Niemeyer δεν είναι της ίδιας ποιότητας με τα παλαιότερα, όπως ορισμένοι επισημαίνουν, δεν μπορείς παρά να θαυμάζεις αυτόν τον ζωντανό θρύλο του μοντέρνου κινήματος.

FROZEN GRAND CENTRAL

Αφότου ανακάλυψα το Improv Everywhere, μου έχει γίνει εμμονή: Τι αντίστοιχες "σκηνές χάους και χαράς" θα μπορούσαμε να κάνουμε στη Θεσσαλονίκη; Πώς θα αντιδρούσε ο κόσμος δεδομένης της έλλειψης χιούμορ που μας χαρακτηρίζει; Θα έβρισκα αρκετούς εθελοντές ("agents");

Παρ' ότι οι ίδιοι λένε ότι απλώς οργανώνουν σκηνές χάους και χαράς σε δημόσιους χώρους, εγώ το βλέπω ως διασταύρωση εικαστικού δρώμενου, φάρσας και κοινωνικού πειράματος.

Ωραίο και το No Pants 2k8. Άραγε οι Έλληνες θα ήταν λιγότερο ανεκτικοί από τους (υποτίθεται μπλαζέ και αδιάφορους) νεοϋορκέζους; Πόσες Ελληνίδες θα ήταν πρόθυμες να αποκαλύψουν βρακάκια με βολάν στο μετρό;

Μούμπλε μούμπλε...

Πάντως, ουκ εά με καθεύδειν.

Fog and the City

Υπάρχει κάτι το μαγικό στην εικόνα ενός ουρανοξύστη η κορυφή του οποίου χάνεται μέσα στην ομίχλη της Νέας Υόρκης...

(Κρίμα που η φωτογραφία είναι μάπα από τεχνικής απόψεως. Ένεκα jet lag...)

"I want to ride my bicycle, I want to ride my bike..."



Χθες έκανα την πρώτη μου βόλτα με ποδήλατο μέσα στην πολή (Θεσσαλονίκη). Ήταν κάτι που ήθελα από καιρό αλλά δεν τολμούσα να κάνω.

Επιτέλους βρήκα το θάρρος. Δύο ήταν τα βασικά κίνητρα της απόφασης:

1. Το ποδήλατο είναι εξαιρετική μέθοδος ήπιας γυμναστικής για όσους από εμάς κάνουν δουλειά που τους καθηλώνει σε μια καρέκλα.

2. Το ποδήλατο είναι το πιο φιλικό προς το περιβάλλον μέσο μεταφοράς. Η χρήση του υποδηλώνει μια ιδεολογία που με εκφράζει.

Φυσικά υπάρχουν και άλλα πλεονεκτήματα του ποδηλάτου: Ταχύτητα στις μετακινήσεις (ιδίως εκεί που η στάθμευση είναι δύσκολη), οικονομία (ακόμα και τα φτηνά μέσα μαζικής μεταφοράς έχουν εισιτήριο), ευκαιρία να ανακαλύψεις γωνιές της πόλης που διαφορετικά θα παρέβλεπες.

Επίσης, το ποδήλατο είναι διασκεδαστικό! Γιατί, άλλωστε, αρέσει τόσο στα παιδιά; (Τα παιδιά ξέρουν καλύτερα πάντα!)

Ε, λοιπόν, κι εγώ χθες το καταδιασκέδασα. Ακόμα και κατά τα πρώτα τρομερά λεπτά δίπλα από αυτοκίνητα. Είναι στ' αλήθεια λίγο τρομακτικό να περιτριγυρίζεσαι από τετράτροχα και να σκέφτεσαι ότι ένα λάθος και σε έχουν κάνει λιώμα. Αλλά νομίζω ότι μετά από λίγες ώρες πεταλιού θα νιώσω πολύ πιο άνετα.

Πάντως, οι ποδηλάτες συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται ως γραφικοί και εκκεντρικοί. Το αντιλήφθηκα από τα βλέμματα των περαστικών χθες και από την συγκεκαλυμμένη εχθρότητα των οδηγών.

Η πρώτη μου μετακίνηση ήταν στη γειτονιά. Ελπίζω σιγά σιγά να τολμήσω και μεγαλύτερες βόλτες μέχρι το κέντρο της πόλης ή ακόμα παραπέρα. Ελπίζω επίσης να γνωρίσω και άλλους ποδηλάτες της πόλης.

Watch this space!

Οι άβολες αλήθειες για το περιβάλλον


Trailer: An Inconvenient Truth

Ότι ο Al Gore πήρε Nobel Ειρήνης το ξέρουν όλοι (ή τέλος πάντων όλοι όσοι ασχολούνται με τα Nobel ή το περιβάλλον!). Υπάρχουν διάφορα ενδιαφέροντα σχόλια που μπορούν να γίνουν σχετικά με αυτή την είδηση: Ο συσχετισμός περιβάλλοντος και ειρήνης, o πιθανός ρόλος του "πρώην επόμενου προέδρου των ΗΠΑ" στο μέλλον, η αντίδραση των ΗΠΑ κλπ. κλπ.

Αυτό όμως που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι στην Αγγλία έγινε προσπάθεια να απαγορευθεί η προβολή της ταινίας "An Inconvention Truth" στα σχολεία. Μάλιστα, στην Αγγλία. Την απαγόρευση ζήτησε ο πατέρας δύο παιδιών επικαλούμενος την "έλλειψη αντικειμενικότητας " και τις "επιστημονικές ανακρίβειες" της ταινίας, η οποία βασίζεται σε "συναισθηματισμούς" και "κάνει πλύση εγκεφάλου στα παιδιά".

Μέχρι εδώ καλά. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει.

Η υπόθεση πήγε στα δικαστήρια, τα οποία, φυσικά, δεν απαγόρευσαν την προβολή της ταινίας. Ωστόσο, η ταινία θα πρέπει να προβάλλεται με οδηγίες για τους μαθητές και δασκάλους ώστε να αποφευχθεί "η μονομερής παρουσίαση ενός πολιτικού ζητήματος"!

Ο δικαστής επισήμανε, επίσης, εννέα ανακρίβειες της ταινίας. Μη φανταστείτε τίποτα κοτσάνες ή ψέματα ολκής. Απλώς ο δικαστής εντόπισε εννέα ισχυρισμούς που όμως δεν είναι βέβαιο ότι ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα (με άλλα λόγια, ίσως να ανταποκρίνονται).

Η επισήμανση των ανακριβειών δεν με πειράζει--επιστήμων άνθρωπος είμαι, μου αρέσει η επιστημονική αλήθεια.

Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι κάποιοι ενοχλήθηκαν τόσο από την ταινία ώστε να προσπαθήσουν να προβάλουν τις μικρές ανακρίβειες που περιέχει για να την εξουδετερώσουν.

Με το ίδιο σκεπτικό, θα έπρεπε να επισημαίνονται όλες οι ανακρίβειες που περιέχονται στα ντοκυμαντέρ που προβάλλονται στα σχολεία! Δηλαδή όλα τα άλλα ντοκυμαντέρ είναι 100% τεκμηριωμένα;

Ακόμα κι αν ένα μικρό μέρος της ταινίας είναι υπερβολικό, το γεγονός ότι τα περισσότερα στοιχεία της είναι αναμφισβήτητα, δεν καθιστά την ταινία άξια προβολής στα σχολεία; Και, εν πάση περιπτώσει, τι είναι χειρότερο: Να ευαισθητοποιηθούμε υπερβολικά για ένα μικρό πρόβλημα (όπως λένε οι πολέμιοι της ταινίας) ή να μην ευαισθητοποιηθούμε καθόλου για ένα πιθανώς μεγάλο πρόβλημα;